Klassiekers

DRT
maandag 10 augustus 2009

Hoe weet je of het er één is?! Wie zegt dat het een klassieker is, wie heeft daarin gelijk en wie niet?! We herkennen de klassieker aan de nostalgische waarde die deze platen in onze oren hebben. Bij de eerste geluiden sta je op uit je stoel of klap je juist dicht! En dit was sowieso niet het geval bij de 1e keer dat je deze klassiekers aanhoorde. Toen zat je hoogstwaarschijnlijk wel je kop te knikken op dezelfde platen als je nu klassiekers noemt, maar je erkende niet direct dat het er één was, die je jaren later nog zwaar uit je dak zou laten gaan.

Ik zal je een voorbeeld geven: Dilated Peoples kwamen uit met "The Platform". Wij kochten de cd en gingen er zwaar van uit ons dak. Toch waren het pas klassiekers op het moment dat de cd werd weggelegd. Bij het jaren later terug horen van de hardste tracks van de cd zal iedereen met gezond hiphop gehoor toegeven: mad classics!! Wat dit voor mij aantoont, is dat een klassieker niet meteen een klassieker is. Er gaat wat tijd overheen en ook zal je eerst een hoop bagger moeten aanhoren, wil je refereren naar de hoogstaande kwaliteit van je 'klassiekers'...

Wil je als artiest zijnde klassiekers afleveren, dan zal je klassiekers moeten kennen. En dan heb ik het niet over de klassiekers die ik zo betitel, maar die ieder individu in z'n muziek collectie heeft. Als artiest zijnde wil je meer bezig zijn met het maken van muziek dan naar het luisteren, anders blijf je toch die veredelde fan!

Zo ken ik muzikanten die na jaren muziek luisteren, nu zo min mogelijk naar andere artiesten luisteren, uit angst dat het hun muzikale identiteit beïnvloed. Fock dat, dan neem ik liever m'n tijd met het uitbrengen van m’n eigen muziek, zodat het niet teveel klinkt als m’n invloeden, maar niet luisteren naar toekomstige klassiekers zit er niet in voor mij. Op dit moment speelt "Pain gang" van La Coka Nostra. Nu al een classic! Maar als ik dan "I get around "van Tupac voorbij hoor komen schiet die nostalgische waarde-peiler de lucht in als de kop van jut bij een mokerslag van de beul van de week. Gasten die hun klassiekers niet kennen, maken zachtere platen dan Shania Twain en komen minder ver dan meelopers.

Het zijn die platen die je zomers geleden kapot draaide omdat er op dat moment geen betere platen waren, en die wanneer je ze nu terug hoort, precies die gevoelens terug brengen. Wat dat betreft hoeft een goed nummer niet letterlijk iets over die periode te zeggen, het is wat jij deed in die tijd dat je die plaat luisterde wat bepaald wat voor gevoel je erbij krijgt. Je hoeft geen fan te zijn van Biggy Smalls om te voelen hoe de opkomst van commerciële hiphop voelde toen hij de (Amerikaanse) charts binnen kwam met "Juicy". Of hoe grondleggers van hiphop, Gangstarr, hun koppen weer lieten zien met het releasen van de videoclip van "Skillz".

Zo kan ik nog een tijdje doorgaan met uitleggen hoe klassiekers tot stand komen, ook kan ik je een waslijst aan titels meegeven die ik omschrijf als klassiekers, maar dat zal meer over mij zeggen dan over de tracks die opsom. Dat zal ik je dus maar besparen, wel wil ik je adviseren die platen weer erbij te halen die in jou een heerlijk gevoel bezorgen. Zo zie je maar weer dat tijd niks voorstelt en dat de beste muziek tijdloos is. Ik herleef m'n beste seizoenen door simpelweg die tracks weer leven in te roepen! Muziek voor de mensheid.

Geniet deze zomer onbegrensd, het kan zomaar je laatste zijn en je wil toch met stijl afscheid nemen! Terug naar de 90's dus...