Rock’em bellz
DRTdinsdag 4 november 2008
De zaterdag erop (die van week 44 dus) was het aan in de banaan! Waar ik dacht dat het bomvol was op een uitverkocht DVD 15, was het een gekkenhuis in de rij van Rock the Bells! Om en nabij een uur in de rij (pretpark effect) en zwaar geďrriteerd word ik door een blauwe superheld gefouilleerd. Smokes gestashed , dus onze V drager vond niks en we konden doorlopen! 1e fakkel nog door de rokersruimte gedragen, daarna op naar de grote zaal voor main acts.
Onderweg wordt Zwart licht aangekondigt maar met de wetenschap dat EPMD over enkele minuten het grote podium zal betreden, ga ik gauw die kant op. Onderweg loop ik Blaxtar tegen het lijf en vraag me op dat moment al af hoe hij zich bij Mos Def zal voorstellen. “ Hey Mos nice to meet you man. I’m Kevin - performing tonight on the other stage, is this your good ear?!” DJ TLM draait wat platen en plots stopt ie. Ik denk dat het 5 min. stil is geweest en een business man van de oostkust loopt de stage op. Parish trapt af en Erick Sermon volgt al gauw. Met classics als ‘you gots 2 chill’ en ‘Da Joint’ is het publiek in de nopjes. Maar als “E” schreeuwt dat het afgelopen moet zijn met die laffy taffy shit, baal ik al van NAS die de avond zal afsluiten met z’n oochy wally of made you look pophit-achtige shit. Begrijp me niet verkeerd, ik ben op de hoogte van Illmatic, maar alle tracks die hij er na heeft gemaakt waren het afluisteren niet waard!
Na EPMD kwamen de mannen waar ik eigenlijk voor kwam, The Pharcyde! Stond bijna een nostalgisch traantje weg te pinken op Runnin en kreeg kippenvel bij passin me by. Fatlip coverde Bobby Brown’s My prerogative om eens extra aan te geven je neus niet altijd in andermans zaken te hoeven steken en het publiek genoot er zwaar van! De la soul viel een beetje tegen, gezien de lengte van de show (35 min.) en hun oneindige arsenaal aan tracks. Pluspunt was dat Pharaohe Monch zich bij De la voegde, en de crowd ging stuk op Simon says!
De grootste teleurstelling van de avond was Mos Def. Die kwam zo duf dat de gemiddelde coffeeshop-ganger er ADHD bij lijkt te hebben! Z’n stopwoord was een hele zin: "you are now rocking with the best" en de nummers die ik wilde horen van hem(van Blackstar en Black on both sides cd’s) passeerden de revue niet. Na een hoop zang en reggae prietpraat, deed ie dan toch een deel van B-boy document en kwam Travelling man langs! We kregen een voorproefje van de man's nieuwe album en werden hartelijk bedankt voor ons geld en onze tijd. Ondanks dat ik hem met z’n hele bomboclot ‘Brooklyn‘ moslim vibe graag had geruild voor Gangstarr, was dat wel een mooi gebaar!
Dan komt “ host” Supernatural de stage op met Scratch (de vocal turntablist van de Roots) en geven ze 1 van de dopeste freestyles sessies weg, die ik tot dusver heb mee mogen maken. Supernat’ kan beter freestylen dan de meeste rappers teksten schrijven en het was een zalige break voor de zware shows die voorbij kwamen. Nas was de volgende om het podium onveilig te maken, maar ik stond al meer dan 3 uur te bouncen en ik trek het niet meer. Het programma was Amerikanen in de grote zaal en de Nederlandse acts stonden in de kleine zaal. ’k Spreek Dicecream nog onderweg naar m'n zitplaats en die verteld me dat de shows gecancelled zijn in de kleine zaal. Klare taal!
Nas hoefde ik sowieso al niet te zien- die smerige illuminati kapitalist- en de rest van m'n posse dacht er ook zo over! Burger King meegepikt, is altijd goedkoper dan 5 euro voor een pizza slice in de HMH, en een fuckin dope avond gehad. Na week 44 weet ik het zeker. HIPHOP LEEFT!
