De La Soul

Patronaat, Haarlem
dinsdag 13 december 2011
Emma Veldhuizen
2941 keer gelezen (gemiddeld 5,6 keer per dag)

Het was een koude zondagavond in Haarlem en De La Soul kwam, als onderdeel van hun Europese tour, hun enige optreden in Nederland geven.
De La Soul is al meer dan 20 jaar actief, in 1989 kwam hun debuutalbum 3 Feet High and Rising uit. Alleen al op dat album staan zeker vijf De La-klassiekers: Say No Go, Potholes in My Lawn, Plug Tunin’, D.A.I.S.Y Age en The Magic Number. Hun laatste album, The Grind Date, stamt uit 2004. Het is dus al even geleden dat ze met nieuwe nummers kwamen. Gelukkig hebben ze een rijk oeuvre om uit te putten.

Maseo komt als eerste op, eerst nog min of meer incognito, maar als de lichten aangaan is hij het die achter de draaitafels staat. Hij heeft er zin in, iets wat de hele avond zo zal blijven. Dan komen ook Posdnuos en Trugoy op. Ze lijken eigenlijk nog precies dezelfde mannen als jaren geleden, beetje grijzer misschien en Maseo en Trugoy een slagje gezetter, maar het enthousiasme straalt ervan af.
Het publiek is behoorlijk gemengd: hier en daar wat mensen die eruitzien alsof ze De La al vanaf 1989 volgen, wat mensen die ze wat later moeten hebben leren kennen, en tot mijn verbazing ook een heel aantal mensen van begin twintig. De La Soul is nog klassieker dan ik dacht.
Na een kort intro starten ze met “Oooh” en daarna volgt “Potholes in my lawn”. Vanaf het begin laten ze weten dat dit inderdaad een andere manier is dan gebruikelijk om je zondagavond door te brengen, maar dat dat geen excuus is om er geen feestje van te maken. Ze moeten tenslotte zelf ook morgen om half acht ’s ochtends weer ergens heen vliegen..
Rechtsvoor staat een clubje al vanaf minuut één te bouncen en zij worden door Trugoy als voorbeeld voor de rest van de zaal gepresenteerd. En het lukt: een aantal nummers verder (“Stakes is High”, “Ain’t all Good”) is de hele zaal in beweging gekomen, zelfs op het balkon doet iedereen mee.
Toch willen ze nog meer actie zien van het publiek. Trugoy verdeelt de zaal in tweeën en laat zijn kant winnen van die van Posdnuos. Die laat het er niet bij zitten en gaat het publiek in om handmatig de zaal te verdelen. Op de weg terug krijgt hij een aai over zijn hoofd van iemand uit het publiek, en dat is eigenlijk precies het gevoel bij dit concert: het is goed, gezellig en iedereen heeft het leuk.
Maseo ligt bij tijd en wijle haast gestrekt achter zijn draaitafels van het lachen en gaat stemtechnisch helemaal los met zijn eigen diepe keelgromstijl. Zo lang, dat ook andere twee en de zaal er ook een beetje de slappe lach van krijgen.
Een shout out naar A Tribe Called Quest kan natuurlijk niet ontbreken als De La het nummer “(A Roller Skating Jam Named) Saturdays” inzet.
Dan lijken ze een rustpauze in te lassen en net als de zaal zo goed als stil is, (Trugoy: “let it simmer…”), start Maseo vanachter draaitafels “Me, Myself and I”.
Vervolgens gaan ze helemaal terug naar het begin met “The Magic Number”
En dan lijkt het allemaal afgelopen te zijn, het optreden heeft ruim een uur geduurd en veel klassiekers, gemengd met minder bekende nummers, zijn al voorbij gekomen. De zaal is er alleen nog helemaal niet aan toe om De La Soul al te laten gaan, daarvoor is het te goed en te leuk allemaal. Het gejuich en het applaus houden aan en ja, eerst komt Maseo terug, en dan ook de anderen. Want er ontbrak natuurlijk nog een nummer…
“Ring Ring Ring” wordt het eindsalvo van het optreden.
En dat de mannen van de La Soul niet blasé zijn geworden, en echt zo aardig zijn als ze overkomen, wordt mijns inziens bewezen doordat ze na het optreden nog uitgebreid de tijd nemen om alle papiertjes, boekjes, LP’s en CD’s van fans te signeren. Trugoy neemt zelfs de moeite om Maseo, die achter op het podium staat, een LP te brengen, zodat hij hem ook nog kan voorzien van een handtekening.
Samenvattend: Van tevoren had ik de angst dat De La Soul misschien wat vergane glorie zou zijn, maar daar is niets van waar. Ze zijn nog even goed, en misschien nog wel een stuk relaxter en vrolijker dan vroeger…

Reacties

Jouw naam

Jouw email

Jouw mening
[url] [b]

Vul de letters uit het bovenstaande plaatje in
Andere letters

LHyGcbiouaev 5-1-2013 17:53:30 [Quote]

I find these arguments rlelay confusing too Zelda 2 is my favorate game of all time. I feel like I never hear the end of it with people talking about how bad it is. It's a beautiful looking game and it's structure is way ahead of its time. No game in history is more bashed than this one, for sure.I don't think I knew anyone who didn't like Mario 2, that was always a favorate of mine. SMB2J is

Mario 16-12-2011 15:43:06 [Quote]

Nice

‹‹ ‹ 1 › ››