Immortal Technique

Melkweg, Amsterdam
woensdag 18 april 2012
Sjoerd Sloetjes
1730 keer gelezen (gemiddeld 4,3 keer per dag)

Als je zijn muziek kent, heb je een mening over hem. Immortal Technique is geen artiest die je zomaar even voorbij laat gaan. Toen hij in 2001 zijn eerste album Revolutionairy vol 1 uitbracht, bleek hij een nieuw geluid te zijn waar niemand omheen kon. Zijn beats waren goed, zijn flows vlekkeloos en zijn teksten provocerend. Een aanwinst. In 2003 kwam zijn tweede album - Revolutionairy vol 2 - uit en deze onderschreef zijn onmiskenbare talent. Maar Tech was jong, activistisch en niet iedereen was gelukkig met zijn teksten. Zijn repertoire was doordrongen van socialistische retoriek en samenzweringstheorieën die regelrecht uit de boeken van Dan Brown getrokken konden zijn. Een belerende schreeuwlelijk voor sommigen, een visionair voor anderen.

De inmiddels 34-jarige Immortal Technique stond op 17 april weer in de Melkweg, de plek waar hij sinds 2007 bijna jaarlijks zijn gezicht laat zien. Hij werd deze keer voorgeleid door rappers Sevha Sevah en Akir, beide onderdeel van het HipHop collectief Rebel Army, waar ook Diabolical en Southpaw (producer van Revolutionairy 1 en 2) onderdeel van uit maken.

Sevha Sevah mag de spits afbijten in de oude zaal van de Melkweg, die niet uitverkocht is, maar zeker vol staat. Hij blijkt een vriendelijke man te zijn, begaafd rapper en overduidelijk back-up artiest. Volgens zichzelf heeft hij zijn sporen verdiend in de battle scene van New York, maar daar hebben de aanwezigen geen boodschap aan. Iedereen gelooft het wel en respecteert hem als Technique’s handlanger.

Het broertje van producer Southpaw, Akir, mag het tweede deel van het voorprogramma op zich nemen. Akir heeft onder Viper Records het album ‘Legacy’ uitgebracht waarop een door Tech geïnspireerde activistische toon de bovenhand voert. Op het album klinkt het gelikt en zijn de teksten briljant, maar live kan hij zich amper verstaanbaar maken. Hij is jong, onzeker en niet echt overtuigend. Het kan het publiek niet deren want uiteindelijk wil iedereen maar één man zien.

En niets laat op zich wachten deze avond. Zoals sommige headliners het publiek anderhalf uur laten drinken voordat zij hun gezicht laten zien, zo is Tech punctueel. Er zijn geen pauzes, geen onverklaarbare gaten in de programmering, geen arrogantie. Na een korte introductie van Akir staat de hoofdact opeens op het podium. Hij heeft zich zoals gewoonlijk geïnformeerd over de plek waar hij optreedt en laat steden als Haarlem, Leiden en Rotterdam zichzelf vertegenwoordigen. Na een korte interactie met het publiek luidt Dj Static het nummer ‘Golpe De Estado’ in, een Spaans nummer van Techs’s The 3rd World album uit 2008. Meteen daarna volgt de eerste preek van de avond. Een kort relaas over HipHop zonder taalbarrières. Het publiek juicht en laat zich verbinden want HipHop heeft geen grenzen. “You just have to have a heart to have HipHop in your soul,” aldus Tech.

Het is daarna meteen te duidelijk waarom de mensen naar de Melkweg zijn gekomen, want als Static de intro van Industrial Revolution instart, gaat de zaal los. Als je nog overtuigd moest worden van zijn kunnen, is dit het moment. Zijn flow lijkt rechtstreeks van het album getrokken en hij is woord voor woord verstaanbaar. Als vervolgens het oosterse geluid van The 3rd World, van het gelijknamige album, begint, blijkt dat veel van de aanwezigen ook het nieuwere werk van de rapper kunnen waarderen. Dat is maar goed ook, want afgewisseld met wat klassiekers speelt dit album vanavond een grote rol. De plaat uit 2008 was een langverwachte opvolger van Revolutionairy vol 2, al bracht Tech in 2004 ook nog een compilatie album uit onder de naam Silenced Revolution, een album dat echter vooral een poging leek om geld te verdienen aan liedjes die anders in de donkere kelders van zijn studio waren blijven liggen. Na jaren van ontwikkelingswerk en vele optredens en reizen verlegt Technique zijn grenzen op The 3rd World en wil hij ghetto-Amerika een spiegel voorhouden. De plaat werd met gemixte gevoelens ontvangen. Zijn eerste samenwerking met Dj Green Lantern drukt een grote maar puberale stempel op het album, waarop springerige beats de rapper naar de achtergrond verdrijven.

Eerlijk is eerlijk, de beats komen live beter tot zijn recht, maar ook in de Melkweg moet het publiek af en toe opgezweept worden met de oudere, duidelijk meer op prijs gestelde werken als ‘Peruvian Cocaine’ en ‘Dance with the Devil’, nummers waarin hij zich ook erg thuis lijkt te voelen.

Pas aan het einde van de avond wordt er stil gestaan bij de in 2011 uitgebrachte mixtape The Martyr, die op de website van Viper records gratis te downloaden is. Met het nummer Toast to the Dead wordt er nog een ode aan de veel te jong overleden maar legendarische producer J Dilla gegeven.

Al met al is het een indrukwekkend goede hiphopavond. Technique wisselt recenter werk af met klassiekers en monologen, en zet zo een show neer die heel degelijk in elkaar zit. De extreme randjes lijken er van af en de over-de-top arrogantie die in veel van zijn nummers te vinden is, krijgt geen plaats op het podium. Hij is respectvol, neemt de tijd en weet het publiek met het charisma van een wijze broer mee te nemen naar zijn eigen kerk, waar hij met positiviteit predikt over de wereld die kapot is.