Dead Prez – Revolutionary but Gangsta

Sony Music
maandag 4 oktober 2004
Peter
3905 keer gelezen (gemiddeld 1,8 keer per dag)

Engagement en politiek-maatschappelijk bewuste teksten zijn ver te zoeken in het hiphopuniversum anno 2004. Public Enemy heeft niet meer de impact van tien á vijftien jaar geleden en ook naar KRS-One wordt door de jeugd nog nauwelijks geluisterd. Mainstream hiphop staat bol van het narcisme en hedonisme waarbij exploitatie van vrouwen, patserige auto’s, blitse kostuums en overdadig gebruik van champagne en cannabis aan de orde van de dag zijn. Uitwassen van het ‘Puff Daddy tijdperk’ die de doodsteek leken voor conscious hiphop.

Gelukkig manifesteerden zich in de underground artiesten als Common, Mos Def, Talib Kweli en The Roots met teksten die verder gaan dan hoe hot het wel niet is in de club. Zo bracht ook Dead Prez enige jaren geleden hiphop met een boodschap. De tweemansformatie ging toen de barricaden op en preekte revolutie onder de zwarte jeugd in de VS én Afrika. Dat het jiggy imago van de hiphop in het nieuwe millennium niet alleen zaligmakend is bleek door de successen die zij daarmee boekten zoals goede verkoopcijfers, een reis naar het motherland Afrika en een eigen mixtape. Maar, getuige hun nieuwste LP, valt er nog genoeg te klagen.

Revolutionary but Gangsta kan misschien nog het best vergeleken worden met het werk van Bay Area rapper Paris en rapgroep The Coup: militante teksten gecombineerd met (G)-funk composities. Het album begint met een aanzwellend funkloopje, vergezeld met teksten over innercity problematiek. De toon is gezet. Daarna volgt ‘Walk like a warrior’, waarin wordt samengewerkt met Krayzie Bone. Hoewel stic en M1 in de beste traditie van de Bone Thugs and Harmony-familie meerappen met Krayzie Bone, vind ik dit persoonlijk geen sterk nummer omdat de productie zo flauw en vlak is. De volgende track daarentegen (‘I have a dream, too’), voorafgegaan door een skit over de dood van een onschuldige Afro-Amerikaan door de politie, is een absolute banger. Vergezeld door gunshots, verteld dit nummer het verhaal van de slachtoffers van de straat. Tel daarbij een goede productie op en je hebt een dope track. Nummer vier ‘d.o.w.n.’ start met lome G-funk en vlammende raps van stic en M1. Op deze track wordt uitgelegd hoe als groep te functioneren om goed voorbereid de revolutie in te gaan. Een handleiding dus. Track 5 ‘Hell yeah (pimp the system)’, kan ik weer minder waarderen. Met de lyrics zit het wel goed, maar de productie (gitaren) en het refrein zijn irritant te noemen. Het zesde nummer (‘w-4’)is dan vervolgens weer van hoog niveau. Dit keer wel een goed refrein, dito productie, en raps over armoede, drugs en overleven in de projects: ‘give me my shit back, bitch!’.

Track zeven (‘Radio freq’) heeft weer van die vinnige raps die we gewend zijn van Dead Prez met daarnaast een topnotch productie, al zal de sample van de gillende vrouw misschien niet door iedereen gewaardeerd worden. Het daaropvolgende ‘F***cked up’ – over de angst om alcoholist te zijn (en dat aan jezelf toe te geven) - is een sterk staaltje zelfreflectie. M1 en stic stellen hun geweten op de proef door zich af te vragen waarom ze toch zoveel drinken terwijl ze weten hoe slecht dat voor ze is. ‘50 in the clip’ is niet echt aan mij besteed. Van dat overdreven gangsterism, met pompeuze beats en stoerdoenerij. ‘Way of life’ is daarentegen weer ijzersterk. Wel weer gitaren, maar nu vet geproduceerd. Een slepende sample, vette stijl van MC’en (net zo slepend en flowend als de beat en sample), en het ijskoude verslag over de strijd met èn in jezelf: prachtig!

Nummer tien laat het album eindigen waar het ook begon: de intro, ditmaal wel met raps. Mijn enige commentaar – naast de enkele mindere tracks – is dan ook dat de CD is aan de korte kant is. Er staat nog wel een remix met Jay-Z op, en twee verborgen nummers (waaronder een zeer relaxt nummer te beluisteren tijdens marihuana-gebruik), het blijft karig wat de mannen van Dead Prez ons voorschotelen. Als stic en M1 zich focussen op betere producties (misschien wat uitbesteden) en meer lengte in hun album brengen, ben ik de eerste die hun volgende LP koop.