deHop met EPMD en Keith Murray

Panama, Amsterdam
donderdag 30 november 2006
Dris
29480 keer gelezen (gemiddeld 22 keer per dag)

Het zal inmiddels de 9e Hop zijn, het zal inmiddels ook wel de beste Hop zijn, want wie zou nou beter tracks kunnen maken dan Keith Murray en EPMD, de meest gesamplede Hiphop-groep ooit? De productie zou in handen zijn van Knowhow, en Blaxtar zou een optreden verzorgen in het midden van het gebeuren. De presentatie was uiteraard in handen van Gee.
E-Double en Parrish waren in het land, en namen ook nog even de dag voor hun optreden in de Melkweg, de tijd om aan iets exclusiefs en deze keer een behoorlijk privé evenement mee te doen. De Hop in de ‘trendy’ Panama was een goed idee. Met Ghostface werd het al gauw te druk dus werd het verplaatst naar de Escape. Voor velen eindigde dit in teleurstelling dus die overplaatsing was niet per se iets positiefs.

Nee, het waren EPMD, en Keith op de achtergrond, die een vrolijke sfeer overbrachten in de goed gevulde zaal. Tijdens het interview met Job de Wit van State, kwamen de heren komisch en goedgehumeurd over. Het lange, maar door de goedgestemde mannen, boeiende interview ging over het uitvinden van de P-funk, de samenwerking tussen de twee, hun woonplaatsen, hun status, hun financiele status, het gesample van hun tracks door artiesten als Jay-Z en over de geruchten van een beef tussen Keith Murray en Prodigy in een New Yorkse club waarbij Keith Prodigy een ram had verkocht. Op deze vraag uit het publiek, antwoorde Keith het volgende: “No, we cool, we cool, but no, it wasn’t a rumour”. Toen die aap uit de mouw was, ging het interview verder en vertelden de heren dat het ze niets kon schelen of ze gesampled werden of niet, het is tenslotte hiphop. Financieel ging het goed met de twee, en hoe afstandig het ook leek, ze maakten duidelijk elkaar totaal niet nodig te hebben. Ze treden overal op waar geld te verdienen is, ook al is het voor 2 mensen. “Yeah you two over there, throw ya hands up!”

Ook vertelden ze dat arrogantie van rappers misplaatst is, als een fan een praatje probeert te maken: “If any rapper ignores you, or doesn’t wanna sign you an autograph, smack the shit outta them. You made him, you coming to his shows or even knowing him, brings his food to the table”. Het duo wist het publiek wel te raken met soortgelijke uitlatingen en men kon natuurlijk niet wachten op het hele proces, dat deze keer weer live te horen zou zijn.

Aan het einde van het interview werden de 3 beats gespeeld en de aandacht ging al snel naar de eerste. De beat lijkt een beetje op de weg die Just Blaze is ingeslagen, met trompet-samples, maar totaal andere drum en basslines. Het intro begint heel scherp, met samples uit ‘The most beautifullest thing in this world’ en ‘You gots to chill’. De beat wordt er meteen ingegooid en heeft geen verdere inleiding nodig. Erick, Parrish en Keith die zich ook meteen konden vinden in deze beat, begonnen meteen met schrijven.

Op een gegeven moment kondigde Gee de act voor vanavond aan. Met een gematigde reactie kwam de Zwollinees het podium op en vroeg meteen om een luider applaus. Van velen kreeg hij dit maar het overgrote deel van de zaal was aan de wat oudere kant en had waarschijnlijk niet van de getalenteerde MC gehoord. Hoe dan ook, Blax maakte er natuurlijk wat komisch van en grapte met mensen uit het publiek, en trad natuurlijk op met zijn broer en zus O-Dog en Dinopha. Hij wist het publiek aan het einde wel voor zich te winnen, en het wachten was door Ozmozes aangenaam gebleken.

Het verliep deze avond allemaal veel soepeler dan vorige keer, en na deze act begon vrijwel meteen het opnemen van de verses. Eerst gingen Sermon en Smith de booth in, en overlegden over kleine veranderingen qua tekst en flow. Interessant was dit om te horen, want vrijwel niemand heeft een idee over hoe de ‘veteranen’ uit de VS hun teksten spitten.

Door het raampje van de booth en op de beamer waren de twee te zien terwijl ze goed hun lyrics dropten. Meer dan twee pogingen hadden ze niet nodig om de vocalen goed op te nemen. Het klonk goed en vooral Parrish had goede lyrics. Er werd meerdere malen ‘It’s the main event’ geroepen door de verse en door de uiteindelijke hook is dit vermoedelijk ook de titel van de track.

De vrolijke en stonede Keith Murray entertainde het publiek tijdens de lange pauzes die de twee in de booth namen om dingen te overleggen. Ze namen het heel serieus. Toen de twee klaar waren werden ze met groot gejuich weer verwelkomd in de zaal, en ze maakten plaats voor Keith Murray die er zin in had. Hij riep allemaal kreten door de zaal die vrolijk werden ontvangen en toen de beat begon te lopen dropte hij zijn verse in een keer goed. Knowhow dacht echter dat het beter was hem nog een keer te doen om te vergelijken en dit deed hij ook.

Het was een grappige verse die vele complimenten zou krijgen deze avond. De eerste poging werd beter bevonden en Keith deed zijn ad-libs en was klaar. Hij was duidelijk de held van het volk want hij kreeg het grootste applaus en gejuich van de avond. Aan de ad-libs, die E en P ook hadden gedaan, zat niets bijzonders, en konden veelal weggelaten worden want de lines waren scherp genoeg en gingen niet zoals gewoonlijk alleen over Amsterdam en wiet, maar ook over algemene hiphop-onderwerpen. Dit stond het feit van de toewijding aan de plaat alleen maar meer bij, want zo werd het een echte track en niet een afknipsel van clichés en dergelijke.

De track werd nog langer gemaakt want het bleek dat na Keith Erick en Parrish nog een verse hadden gemaakt, de track werd zo rond de 5 minuten lang. Het wachten op het eindresultaat was echter wat langer dan 5 minuten, maar deze mocht er zeker zijn. De hook van de track zal bij velen nog wel in het hoofd geprent zitten, maar de verses waren toch wel het beste. Het aankaarten van hun legendarische status staat in deze wel centraal, maar dat mag niet baten. Ze hebben immers gelijk. Bovendien brachten ze deze niet arrogant naar boven maar eerder bescheiden, vooral bij Parrish, die sowieso wat ingetogener rapt, was dit te merken.

Ook de kunstenaar mocht hierna zijn masterpiece laten zien. Hij was niet zo opvallend als in de Escape op het podium maar in een hoek van de zaal stond hij zijn graffiti art te ontwerpen. Het moest uiteraard toepasselijk zijn en hij presenteerde het doek met het dollarteken als echte fan dan ook heel enthousiast. De mooi ge-outlinede $, met gouden fades en een vage lichtkleurige achtergrond bleek een goed idee. Je moet het bij EPMD gewoon simpel houden: ‘It’s all about the Benjamins’. Groot applaus voor kunstenaar Dave uit Engeland, die zijn eerste plaat van EPMD in 1989 haalde.

Het was de beste Hop tot nu toe en ik hoop dat Panama de thuisbasis blijft voor dit evenement dat daadwerkelijk steeds beter lijkt te gaan worden en eigenlijk nu pas een perfecte locatie heeft gevonden . Laten we hopen dat deze niet gaat vervelen, hoewel dat eigenlijk niet mogelijk is met artiesten Erick Sermon, Parrish Smith en Keith Murray.

Foto: deHop