Rock The Bells
Heineken Music Hall, Amsterdam
maandag 3 november 2008
Harm
4761 keer gelezen (gemiddeld 7,5 keer per dag)
Vol verwachting kwamen wij rond zessen bij de Heineken Music Hall aan, waar zich al een rijtje begon te vormen. Dat was niet verbazingwekkend, aangezien de deuren nog gesloten waren. Met spetters in de nek groeide er wat irritatie, vooral omdat de zaal om 17.30uur open zou gaan. Via de persingang verliep de entree tamelijk soepel en kon het feest beginnen.
Eerst maar eens bij het podium voor de Nederlandse artiesten gaan buurten en wat muntjes ingekocht. TheFringe trapte af en gaf voor een vrijwel lege zaal een leuk optreden. De grote zaal bleek nog aardig leeg te zijn, wat ons toch wel verbaasde, aangezien EPMD al stond te trappelen om af te trappen. Bij het optreden van de heren bleek het geluid knetterhard te staan, terwijl de microfoons best wat beter hoorbaar mochten zijn. De stemming kwam er bij de aanwezigen wel lekker in en na een korte show besloten we wat te drinken te gaan halen.
Toen we langs de entree liepen werd direct duidelijk waarom de zaal nog niet vol stond: de meeste mensen stonden nog buiten in de regen in de rij. Veel tijd om daarbij stil te staan hadden we niet, want wat bleek: The Pharcyde was meteen al begonnen en "Oh Shit" was al duidelijk herkenbaar te horen. Snel terug de zaal in en genieten, want The Pharcyde weten nog steeds hoe ze een feestje moeten bouwen. Daar werd zelfs een Bobby Brown cover voor uit te kast gehaald en niet zonder succes, want het was een knallend optreden(tje). De geluidsproblemen waren nog steeds niet verholpen en dat deed helaas wel af aan de ervaring.
Wij besloten het bier weer even bij te gaan laten vullen en de rookruimte te bezoeken (we zijn netjes opgevoed). Bij terugkomst was De La Soul al weer begonnen, wat toch wel irritant was. De La Soul zette een aardig optreden neer, maar kwamen niet in de buurt van de feestjes die zij normaal gesproken van hun shows weten te maken. Tot onze verrassing stond Pharaoh Monch plotseling bij de mannen op het podium en dropte hij zomaar Simon Says. Ook hier speelde het volume van de microfoon weer een storende rol. De La Soul was, zelfs inclusief het gastoptreden, over voordat we het wisten.
De 'hosts' van de avond, Supernatural en Scratch, bleken meer een artiesten rol te hebben en gaven een leuk tussendoortje weg. Supernatural vroeg om de eerste twee rijen om hem items te overhandigen, die hij vervolgens in zijn freestyle zou verwerken. Dat lukte hem goed en erg leuke teksten op.
Een oude favoriet van mij zou ons vervolgens gaan vermaken, maar Mos Def is slechts een schim van de artiest die hij 10 jaar geleden was. Zijn show was meer reggae dan hiphop en van zijn oude werk kwamen tracks voorbij die ik nooit gekozen zou hebben. Wat mij betreft een enorme tegenvaller die ik dan ook graag ingeruild zou hebben voor langere optredens van De La Soul of The Pharcyde.
Als afsluiter nam Nas de mic ter hand. Dat deze mic wederom veel te zacht stond mocht de pret niet drukken, want Nas wisselde zijn legendarische werk van Illmatic af met recenter werk en zette een strakke, energieke show neer. De zaal ging helemaal los, maar voor middernacht was het feest al klaar. Als enige kon Nas een show neerzetten die qua tijd in de buurt van een volwaardig optreden kwam. Met de wachttijden bij de entree in het achterhoofd hebben we snel onze jassen opgehaald en zijn we elders gaan nabeschouwen, een groot gedeelte van onze gehoorvermogen en onze hoge verwachtingen achterlatend.
EPMD
The Pharcyde
De La Soul
Pharoah Monch
Nas
Reacties
Zuigend geluid, minioptredens en teleurstellende helden.
Een organisatie die het precieze programma (tijden!) nergens communiceert waardoor veeeeel mensen zeker 2 artiesten hebben gemist. Mede dankzij de lelijke rij en de oerdomme security gasten die dachten dat ze alleen moordadige bloods en crips in hun rij hadden. Stakkers. EPMD volledig gemsit, lijkt een traditie te worden. De vorige keer dat ik ze wilde gaan zien durfden de heren niet meer te vliegen na 9-11.
Mos Def was zo slecht dat ik het maar probeer te verdringen. Love, peace en hou je bek met je reggae troep. Brooklyn willen we horen, stumper! Wat een afgang.Stond met 12 voor mij volledig onbekende concertgangers met onze rug naar hem toe te praten tijdens zijn optreden. Vond ie niet bepaald leuk.
Volgende keer graag een slechte filmprent die ik kan negeren OF een goed optreden. Bah, wat een teleurstelling.
Pharaoh Monch was een mooie troost op een baggeravond, Dela was te kort maar zoals altijd kwaliteit, NAS leek astma te hebben maar zette dankzij het enthousiasme van het publiek toch een knetterende show weg.
MAN O MAN ? WAAROM AL DAT GEDOE BIJ DE INGANG ? 90 MINUTEN ? STAAN DAAR 20 GASTEN OM JE ZAKKEN TE CONTROLEREN TE SLAPEN ? WHAT THE FUCK EN DAN WANDEL JE GEWOON BINNEN ZONDER DAT IEMAND JE IETS VRAAGT ? mOEST IK WAPENS MEE GEHAD HEBBEN ; WAS IS DAAR ZO MEE BINNEN GELOPEN. ZO EEN GEDOE ! MAAR DAARVOOR KOMEN WIJ NIET ;
ALLEMAAL LIEFDEVOLLE HIPHOP FANS DAAR GEZIEN ?
EN VOOR DIE ENE BICHT DIE VOOR ME STOND ? DIE MIJ DE SCHULD HAF DAT ER GEDRUMD WERD ? FUCK IT BITCH
mmm niet helemaal in mijn opinie waar deze recentie. Nas was wel dope maar goddamn, die kerel wordt ten eerste helemaal vet gevoerd door kelis. heb je die buik gezien en die hufter stond na 10 min al te hijgen. hij was wel goed, blijft nas, maar wel jammer. Bovendien was de la soul wel goed alleen HMH/Rock the bells wist het zo enorm goed te verneuken. HMH met het geluid, echt superbagger geluid (mic te zacht, geluid te hard, krakende bass,etc) en rock the bells met die enorm fucking reclames. ik weet niet meer hoevaak ik die shitscandisk heb gezien maar dat was heel storend. Ik vond het jammer gezien het wel een goede lineup was (iemand schiet die mos def van het podium af want ik ben serieus naar het andere podium gegaan en daar draaide niets!!) maar door HMH en de rest eromheen van rock the bells zogen. Supernatural was idd heel erg goed. stond verbazingwekkend nonstop met hem mee te knikken en te lachen. Erg erg goed!
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
