Onyx

013, Tilburg
dinsdag 17 maart 2009
Colin Kraan
10391 keer gelezen (gemiddeld 28,9 keer per dag)

15 maart 2009 - Wie dacht dat Onyx was gestopt, niet meer bestond of was overleden; niets bleek gisterenavond minder waar in de 013. Ondanks dat de groep wel wat uitgedund is in al die jaren (Alleen Sticky Fingaz en Fredro Starr zijn nog overgebleven van het voormalige kwartet) deed het optreden van gisteren weer denken aan de legendarische live shows van begin jaren ’90 die de groep onderscheidde in hiphopland.

De laatste keer dat Onyx live te zien was in Nederland (2002 in de Melkweg als voorprogramma van de Alkaholiks) was weinig succesvol en dat is nog zacht uitgedrukt. Na amper 20 minuten verlieten Sonsee en Fredro Starr toen al onder luid boegeroep het podium. En waar Sticky Fingaz die avond uithing is nu nog een mysterie.

Misschien dat dit gegeven uit het verleden meespeelde, maar het was bij lange na niet uitverkocht in de 013 toen Cane aka SugaCane aka nog heel veel andere bijnamen het podium betrad om het publiek op te warmen. De oudgediende, die na een stilte van wat jaren de laatste tijd weer back on track is, gaf met behulp van een flinke dosis humor en vrolijkheid een leuk optreden weg, wat door het publiek ook werd gewaardeerd.

Niet lang daarna kwamen Sticky Fingaz en Fredro Starr om een uurtje of tien het podium op en natuurlijk was de openingstrack ‘Bacdafucup’ van het gelijknamige eerste album, nog altijd ook de plaat die ze de credits opleverde waar ze nu nog op teren (alhoewel ik ‘All we got iz us’ stiekem eigenlijk een beter album vind). Onyx wond er sowieso de eerste 20 minuten geen doekjes om; normaal gesproken laat je als artiest nog wat klassieke platen over voor het einde van je show, bij Onyx was hier geen sprake van. Ze gingen vol door en de een na de andere kraker kwam langs. ‘Throw Ya Gunz’ kwam na het openingsnummer, waarna vervolgens weer ‘Shifftee’ en ‘Bichasniguz’ volgden. Het publiek werd natuurlijk gek, daarbij aangespoord door de enorme energie die van het podium afkwam. Daar werd van links naar rechts en op en neer gesprongen en alsof dat niet genoeg was werden ook de boxen aan de zijkanten van het podium een paar maal beklommen door Sticky. Slechts bij de track ‘Last Dayz’ werd even stilgestaan bij alle gevallen soldaten, waarbij natuurlijk bijzondere aandacht uitging naar Jam Master Jay (de ontdekker van Onyx) en X1, het broertje van Sticky Fingaz, die in 2007 tragisch om het leven kwam door zelfmoord.

Na ‘Last Dayz’ werd het tempo weer opgevoerd en na een half uur hadden ze op ‘Slam’ na al hun bekende tracks van de verschillende Onyx-albums al de revue laten passeren. Ik vroeg me op dat moment dan ook af wat er nog ging komen. Dat bleek vooral solo-materiaal van Sticky Fingaz te zijn en verrassenderwijs nieuw materiaal van ‘The Black Rock’, het album dat dan toch eindelijk binnenkort gaat uitkomen.

Dit was natuurlijk best interessant om te horen, maar al die nieuwe tracks deden bij de mensen in de 013 natuurlijk niet direct een belletje rinkelen en de energie in de zaal nam dan ook af minder naarmate de show vorderde. Omdat ook ‘Slam’ al ver voor het einde werd opgevoerd was er niets meer over om het publiek mee te ‘teasen’. Het was ook zeker niet zo dat het optreden als een nachtkaars uitging, maar de gehele show was hierdoor uiteindelijk toch wat onevenwichtig. Het was wat slimmer geweest om vooral van het album ‘Bacdafucup’ wat achter te houden voor het einde om de aandacht van het publiek er op die manier meer bij te houden.
Maar goed, dit alles gezegd hebbende was de afsluiter uiteindelijk toch best goed te pruimen. Sticky Fingaz dropte een freestyle over de beat van Mobb Deeps ‘Shook Ones Part II’ en daarna was het om iets na elven afgelopen.

Al met al was het op die mooie zondagavond in Tilburg wel prettig om te constateren dat Onyx er dus nog wel zeker toe doet. Na al die onrustige jaren lijken ze de draad nu toch weer op te pakken en het is nu maar te hopen dat dat ook zo blijft in de toekomst. In ieder geval was het gisterenavond wel weer lekker ouderwets genieten en daar kom je toch uiteindelijk voor.