Raw Rhythm Festival – 31 juli 2009

Westergasfabriek, Amsterdam
maandag 10 augustus 2009
Colin Kraan
9922 keer gelezen (gemiddeld 28,1 keer per dag)

Al weer zeven jaar geleden werd de laatste editie van het roemruchte Drum Rhythm Festival gehouden op de Kop van het Java-eiland in Amsterdam. Omdat tabaksfabrikanten geen culturele evenementen meer mochten sponsoren viel na 2002 de hoofdsponsor van het festival weg en kon de organisatie financieel niet meer rondkomen. Doodzonde, want het festival was in alle opzichten hét evenement van het jaar voor liefhebbers van de underground dance scene. Het leverde legendarische concerten op van onder andere de Wu-Tang Clan, The Prodigy, de gehele Rawkus familie, Kruder & Dorfmeister, The Fugees en ga zo maar door. Niemand had eigenlijk gedacht dat het festival ooit nog zou terugkeren, maar dit voorjaar sijpelden de eerste berichten al door dat Drum Rhythm weer een doorstart zou maken onder de naam Raw Rhythm. En dat niet alleen, het festival zou ook nog eens worden gehouden op de heilige grond van de Westergasfabriek. Precies, de heilige grond waar het festival haar beste edities beleefde. Wij trokken dus snel onze conclusie: gaan.

Net als in de hoogtijdagen was het festival verdeeld over twee dagen, maar op de eerste dag, de vrijdag, stond aanzienlijk meer hip-hop geprogrammeerd dan op de zaterdag. De secundaire voorwaarden voor een leuk festival waren prima; de al eerder genoemde mooie locatie, lekker zonnig weer, geen lange wachtrijen (het was ook lang niet uitverkocht) en een goede logistiek. Het publiek was wel wat deftiger en ouder dan in de dagen van Drum Rhythm, niet echt typisch festivalvolk. Met een biertje in de hand voelde ik me toch een beetje als een kraker bij een voorstelling in het Concertgebouw. En waar dat aan lag zou ik niet weten, misschien waren de meeste festivalgangers op vakantie of verkoos men liever een ander festival boven Raw Rhythm, wat op zich niet verrassend zou zijn gezien de weinig opzienbarende line-up. Maar goed, daarover later nog meer.

In ieder geval was het transformatorhuis de plaats van handeling voor de hiphoppers onder het publiek, hier stonden vrijwel alle hip-hop acts geprogrammeerd. Wij kwamen erin bij dj FS Green, die het publiek warm hield met wat classics totdat Jiggy Djé het podium op kwam. Jiggy had een hele entourage meegenomen, waartoe onder andere Spacekees, Turk en later ook Hef behoorden. Jiggy’s optreden was oké, maar werd wat verpest door het vrij matige geluid in het transformatorhuis. Z’n lyrics waren slecht te verstaan en er was veel te veel galm; helaas zou dat de rest van de avond ook zo blijven. Ondanks dat was het optreden van Jiggy Djé dus een aardig begin, maar er kwam nog meer.

Zwart Licht stond na een half uur à drie kwartier Jiggy Djé te trappelen om op te treden en had zo’n beetje half Amsterdam meegenomen, want het was erg druk en gezellig op het podium. Het publiek werd vervolgens gedurende drie kwartier flink opgehyped met de bekende tracks van Zwart Lichts prima debuutalbum ‘Bliksemschicht’ en ging daar lekker in mee. De boodschap van Akwasi, Hayzee en Leeroy was daarbij duidelijk; geen Zwolle en omgeving of Rotterdam, nee, Amsterdam is de hiphophoofdstad van Nederland, dat is altijd zo geweest en dat zal zo blijven. En of je het met die boodschap eens bent of niet, Zwart Licht zette wel een goede show van Amsterdamse makelij neer. De mannen moeten alleen wel opletten dat ze in hun enthousiasme niet te schreeuwerig gaan rappen waardoor ze onverstaanbaar worden.

Na Zwart Licht was vervolgens Zwolle aan de beurt met de Fakkelbrigade en ook de heren uit het oosten hadden er zin in. Het publiek werd mee teruggenomen naar de Colucci Era (naar het gelijknamige album van de brigade) toen de verschrikkelijke truien van Carlo Colucci nog behoorlijk werden verkocht en de mensheid blijkbaar nog geen gêne kende. Zelfs de bijbehorende gabbermuziek werd niet vergeten en ineens stond daar halverwege het optreden het hele transformatorhuis te hakken op een ritme van 180 beats per minuut. Ik miste op dat moment alleen Gabber Piet nog om het plaatje compleet te maken.

Na dit uurtje jeugdsentiment van de Fakkelbrigade verplaatsten we ons snel naar de Gashouder, aangezien Dizzee Rascal daar al aan zijn show was begonnen. Dizzee Rascal ja, die als dé publiekstrekker van deze eerste avond was aangetrokken en die status zeker waar maakte. De show kende geen verrassingen, maar het tempo ging lekker omhoog in de Gashouder evenals het bewegingsritme van de ‘newskool’ festivalgangers. Niet verrassend, want je kunt moeilijk stil blijven staan bij stevige tracks als ‘Old Skool’, ‘Dance wiv me’ en de keiharde afsluiter ‘Bonkers’. Ook het nummer ‘Paper Planes’ van M.I.A. werd nog even in een Dizzee Rascal-jasje gegoten en deed het prima in de grote ton.

Na het explosieve einde van de Dizzee Rascal-show, kwam dj Cash Money iets na middernacht zijn ding nog doen, maar moest dat doen voor een erg lege en verlaten Gashouder. En ondanks dat het festival nog uren door zou gaan, was dit voor ons ook het moment om maar weer naar huis te gaan, want er stonden geen interessante acts meer op het programma en al helemaal niet qua hip-hop. Een treurige constatering, maar wel een waarmee ik ook gelijk het grote manco van het Rhythm Festival wil aanstippen; de line-up viel gewoon tegen. Het was allemaal te weinig gedurfd, te weinig verrassend, te weinig internationaal. Er waren natuurlijk veel Nederlandse acts geboekt als Zwart Licht, de Fakkelbrigade, Hef en Jiggy Djé; kwalitatief gezien prima acts, maar het zijn ook acts die je wekelijks overal in Nederland live kunt aanschouwen en waar je van weet wat je kan verwachten. Als je echter een festival met de reputatie van Drum Rhythm bezoekt mag je toch wel meer verwachten. Helaas was dat beetje extra er voor de pure hip-hop fan niet of nauwelijks. Dizzee Rascal was dan nog wel geboekt als internationale undergroundtopper, maar Dizzee is toch meer de dubstep- en grimekoning dan dat hij als hip-hop artiest bestempeld mag worden. Erg jammer, want als hip-hop fan had je het daardoor zwaar tijdens deze editie van het Rhythm Festival. Wel genoeg bekende Neerlandse hip-hop van goede kwaliteit, maar totaal geen internationaal hip-hopgeweld op de bühne of nieuwe verrassende polderacts. Conclusie: tegenvallend voor een festival van dit kaliber.

Ik hoop dan ook maar dat deze editie van het Rhythm Festival er één was om er weer in te komen na een afwezigheid van zeven jaar, want volgend jaar wil ik weer een authentiek Rhythm Festival meemaken met gewaagde en harde acts, zeker voor wat betreft het hip-hopgenre. En ik hoop dat ze de mafkees die heeft verzonnen dat je voor een bezoekje aan de wc een muntje (à 2 euro en 50 cent!!!) moest betalen snel een klap voor zijn of haar kop geven.

Foto's: Willem de Wijs